Er was een tijd dat een stevige mening een natuurlijke houdbaarheidsdatum had. Ze ontstond aan de toog, werd kracht bijgezet met een pint, kreeg bijval van twee stamgasten en was tegen sluitingstijd alweer vergeten. Toen kwam social media.
Plots kreeg toogpraat een account. Een publiek. Likes. Shares. En vooral: een algoritme.
Het algoritme maakt geen onderscheid tussen een doordachte analyse en nonkel Jos die na zijn vierde pint eindelijk eens zegt waar het volgens hem écht op staat. Het wil aandacht. En niets trekt aandacht zoals verontwaardiging, absolute zekerheden en eenvoudige oplossingen voor ingewikkelde problemen.
Hoe luider de mening, hoe groter het bereik. Hoe groter het bereik, hoe belangrijker ze lijkt.
En daar wordt het interessant. Want politici, journalisten en opiniemakers zitten op dezelfde platformen. Ze zien wat trending is. Ze lezen de reacties. Ze voelen de druk van wat plots de publieke opinie lijkt te zijn. Zo begint een merkwaardige reis. Van de toog naar het toetsenbord.
Van het toetsenbord naar het algoritme. Van het algoritme naar de tijdlijn. Van de tijdlijn naar het publieke debat. En soms van het publieke debat rechtstreeks naar het beleid.
Daarover gaat ALGORITHM — MAKING TOOGPRAAT POLICY SINCE 2004.
De man met de geheven pint is geen held en geen schurk. Hij is ons allemaal. Want social media heeft iets bijzonder democratisch gedaan: iedereen kreeg een megafoon. Alleen bepaalt het algoritme wie de versterker krijgt. En misschien is dat uiteindelijk de grap. We hebben het grootste communicatienetwerk uit de menselijke geschiedenis gebouwd, miljarden mensen met elkaar verbonden en ongekende hoeveelheden informatie onmiddellijk toegankelijk gemaakt.
Om vervolgens te ontdekken dat toogpraat uitstekend scoort.
ALGORITHM
MAKING TOOGPRAAT POLICY
SINCE 2004
Nieuw Brabantse Kunst — Art is politics is Art.