| size | S, M, L, XL, 3XL |
|---|
Tijdens het World Economic Forum in Davos klonk een bekende stem opvallend anders dan gebruikelijk. Wie goed luisterde naar Donald Trump, kon moeilijk ontsnappen aan een vreemd gevoel van déjà vu. Het was alsof niet een president sprak, maar een fictief wezen uit een fantasyverhaal: Gollum, fluisterend over zijn kostbaarste bezit.
De toon, de herhaling, de obsessie — alles draaide om hebben, nemen, bezitten. Woorden werden niet gebruikt om te verbinden of te nuanceren, maar om een verlangen te benadrukken dat steeds sterker en dwingender klonk. “We need it”, “we want it”, “we must have it” — zinnen die minder deden denken aan diplomatie en meer aan bezitsdrang.
In die zin voelde het alsof Davos even veranderde in Midden-Aarde. Waar wereldleiders normaal spreken over samenwerking, klimaat en verantwoordelijkheid, klonk hier een narratief van claimen en toe-eigenen. Net zoals Gollum niet over de Ring kon spreken zonder erin te verdwijnen, leek Trump niet over macht, grondstoffen of invloed te kunnen praten zonder alles te herleiden tot persoonlijk of nationaal bezit.
Die vergelijking is natuurlijk satirisch, maar raakt wel een gevoelige snaar. Want waar Gollum een tragisch personage is — verteerd door zijn obsessie — roept zo’n houding op het wereldtoneel ongemakkelijke vragen op. Wat gebeurt er als leiders niet langer spreken in termen van gedeelde toekomst, maar in termen van “van mij”?
In Davos werd dat contrast scherp zichtbaar. En voor sommigen klonk het, even heel even, alsof ze niet naar een toespraak luisterden, maar naar een fluistering:
we wants it, we needs it, must have the precious.
