Boycot usa t shirt

Boycot USA – grondstoffen, macht en het schoolplein

Dit shirt lijkt speels. Periodieke elementen, strak gerangschikt, bijna educatief. Maar wie langer kijkt, leest geen scheikunde. Die leest macht.

Bij de USA en al zeker bij Donald Trump draait politiek niet om waarden, bondgenootschappen of democratie, maar om grondstoffen. Olie in Venezuela. Zeldzame metalen. Gas. Groenland. Wat ergens in de grond zit, wordt in zijn wereld automatisch handelswaar en automatisch van hem. Landen zijn magazijnen, volkeren zijn bijzaak.

Trump noemt het “deals”. Maar deals zonder gelijkwaardigheid zijn geen deals, het zijn transacties onder druk. En druk is precies zijn methode. Dreigen, kleineren, chanteren. Economisch, diplomatiek, verbaal. De bully-strategie, verpakt in een rood-wit-blauw jasje.

En iedereen die ooit op een schoolplein heeft gestaan, weet hoe dit werkt.

Een bully stop je niet door hem te paaien.
Niet door toe te geven.
Niet door te hopen dat hij je daarna met rust laat.

Dat hebben we allemaal geleerd, nog vóór we wisten wat geopolitiek was. Wie buigt, wordt leeggehaald. Wie meelacht, wordt de volgende prooi. Een bully verstaat maar één taal: duidelijke, collectieve weerstand.

Toch doen staten alsof ze die les vergeten zijn.

Ze praten over pragmatisme, over realpolitik, over economische noodzaak. Maar achter dat taalgebruik schuilt vaak gewoon angst. Angst om markten te verliezen. Angst om toegang tot grondstoffen kwijt te raken. Angst om niet meer mee te tellen.

Dit shirt zegt: genoeg.

“Boycot USA” is geen simplistische haatkreet en geen anti-Amerikaanse reflex. Het is een weigering om mee te doen aan een systeem waarin macht belangrijker is dan recht, en grondstoffen belangrijker dan mensen. Het is een kritiek op een imperiale mentaliteit die niet nieuw is, maar wel weer schaamteloos openlijk wordt uitgesproken.

De keuze voor het periodiek systeem is geen grap. Het maakt zichtbaar hoe de wereld in deze logica wordt gereduceerd tot elementen: Boron, Oxygen, Uranium, Sulfur. Losse blokjes, los te halen, te stapelen, te verkopen. Alsof alles — en iedereen — uiteindelijk een symbool met een prijs is.

Nieuwe Brabantse kunst is hier bewust niet verfijnd of omfloerst. Ze is direct. Zeg maar wat het is. Geen grootse theorieën, geen academische omwegen. Gewoon: dit klopt niet, en wij doen er niet aan mee.

Brabant is geen centrum van wereldmacht. Juist daarom kan het zich permitteren om rechtuit te spreken. Niet meebuigen omdat het handig is. Niet meeliften omdat het loont. Maar vasthouden aan iets dat ouder is dan markten: ruggengraat.

Dit shirt is geen oplossing. Het stopt geen oorlogen en het sluit geen pijpleidingen. Maar het is wel een houding. Een zichtbare weigering. Een herinnering aan een simpele waarheid die we ooit allemaal kenden:

Je weerstaat een bully niet door vriendelijk te zijn.
Je weerstaat hem door samen rechtop te gaan staan.

En soms begint dat met iets kleins.
Een woord.
Een beeld.
Een T-shirt.